Kilka nowych informacji o burmistrzu Łakomskim
Stanisław Łakomski
(ur.: 8.09.1881 - zm.: 7.05.1958)

---

biogram

akt urodzenia Stanisława Łakomskiego Działo się w Proszowicach 6/18 września 1881 roku o godzinie 3 po południu. Stawił się Antoni Łakomski szewc lat 28, mieszkający w Proszowicach, w obecności Antoniego Sikorskiego lat 28 i Jakuba Pwłowskiego lat 45, mieszczan z Proszowic, i okazał nam dziecię płci męskiej oświadczając, że urodzone zostało w Proszowicach 27 sierpnia / 8 września bieżącego roku, o godzinie 7 wieczorem, przez ślubną jego żonę Antoninę z Głębskich lat 20 mającą. Dziecięciu temu przy chrzcie świętym odprawionym dzisiaj przez księdza Władysława Kucińskiego dano imię Stanisław, a chrzestnymi byli: Antoni Sikorski i Józefa Makowczyńska. Akt ten obecnym został przeczytany, a że niepiśmienni, przez nas tylko podpisany został. ks. Mieszkowski, proboszcz proszowiecki, urzędnik stanu cywilnego /.../ (fot. Mateusz Serwatowski)

Poznajmy te szczegóły:

grób Stanisława i Stanisławy Łakomskich na cmentarzu Rakowickim (fot. Mateusz Serwatowski)

Pierwszy burmistrz Proszowic w odrodzonej Polsce

Stanisław Łakomski (fot. zbiory rodziny Gudowskich [UMiG Proszowice])

1. rozpoczęcie budowy szkoły handlowej,
2. oświetlenie miasta,
3. założenie parku miejskiego,
4. wybrukowanie znacznej liczby ulic i placów,
5. utrzymywanie przytułku dla starców,
6. przygotowanie planów budowy kolejki wąskotorowej,
7. przydzielenie placu pod budowę dla Posterunku Policji Państwowej,
8. przydzielenie placu pod budowę poczty,
9. przydzielenie placu pod budowę domu Ochronki.

Do Polski

Widzę Cię Polsk moja droga
I twoich orłów szumiące sztandary,
I wierzę mocno, że jest wszechmoc Boga,
Że nie na próżno te wszystkie ofiary,
Co naród składał przez półtorawieka
Za swoją wolność - za prawa człowieka

Kocham Cię Polsko i ten lud kochany
Co wita pieśnią Twoje zmartwychwstanie!
Przed tron Twój modły składa niezachwiany
Ojczyznę wolną pobłogosław Panie,
By wszystkich wiara i miłość złączyła,
Wszak żyje ta - co nigdy nie zginęła!

Wierzę, że wkrótce w pełni swojej chwały
Polska zasiądzie wśród narodów świata...
A połączony wolnością kraj cały
Pracą, pokojem w nieskończone lata
Odkryje Polsce nowe widnokręgi...
Bo naród wolny - to źródło potęgi!

(manifestacja przy kościele Św. Trójcy, Proszowice 1918)

Modlitwa

Stoję przed Tobą Panie, przed Twoim majestatem,
Proszę zmiłowanie Ciebie, co rządzisz światem.
Wybacz mi Panie błędy, jeśli Cię obraziłem
Wszak tyś był ze mną wszędy, nawet tam, gdzie grzeszyłem.
Gdyś mi pozwolił błądzić zsyłając pokus próby,
Racz mnie łaskawie sądzić, nie żądaj mojej zguby.

Aforyzm

Wszechświat jest wieczny,
Porządek się zmienia,
Co starym dobre, młodym już nie starczy,
By tragizm dotknął
Całe pokolenia,
Krwawej rewolty jeden rok wystarczy.

Bo prawo gwałtu
To miecz obosieczny,
Więcej rujnuje, niżeli przemienia,
Nie traci kształtu świat,
Który jest wieczny,
Lecz ludzkość to odczuje, gdy prysną złudzenia!

Na dzień pogłębienia przyjaźni polsko - sowieckiej

Motto:
Przyjaźń Rosji Sowieckiej
Jej pomoc i dary
Równa się wężowi "boa"
Dla jego ofiary.

Nie wiem czy jest taki bałwan
Pozbawiony wyobraźni,
Który wierzy w pogłębienie
Polsko sowieckiej przyjaźni.

Czy za grabież polskiej ziemi,
Za zbrodnie katyńskiej kaźni,
Można wierzyć w pogłębienie
Sowiecko - polskiej przyjaźni?

Wszak za spisek Hitler - Stalin
Przeciwko Polsce ukuty,
Za miliony zamęczonych
W łagrach Sybiru, Workuty,

Za obłudę i to chamstwo
Co Polaka nerwy drażni,
Pogłębia się, ale przepaść,
Polsko - sowieckiej przyjaźni!

Niech się rząd warszawski błaźni
Pogłębieniem swej przyjaźni,
Niechaj partyjne półgłówki
Urządzają im "galówki".

Polska dla nas wielka rzecz!
Wara Moskwie! Od niej precz!

Bierutowi na pomnik

Bez rozgłosu, tajemniczo, rytmicznie,
Na chorobę w Moskwie znaną...
Zasłabłeś, kończąc tragicznie,
W myśl wytycznych "Zjazdu i Planu"

Skon twój nie szarpie naszymi nerwami,
Nie będziem płakać nad twym ścierwem,
Wszak miliony naszych braci
Krwią i wolnością dotąd płaci
Twój kainowy czyn.

Spotkał cię zasłużony pech,
Moskwie służyłeś, w Moskwieś zdechł,
Niech pożegnanie Kreml ci śpiewa,
Jak dla Gotwalda i Dymitriewa,
Tyś ich ofiara, jedna z trzech.

Dla Polski byłeś wraży syn,
Wilno, Lwów, Katyń, to twój czyn,
Nie zapomni to naród tobie,
Potomność jego nawet w grobie
Nie rozgrzeszy cię z win.

Dziś, gdy twe cielsko robak żre,
Gdy się skończyły rządy twe,
W grób twój ubrany w liść wawrzynu
Niech piorun bije Moskwy synu,
I w matkę twą - Moskwę!

Na swojem

Ledwie dzionek świta,
Ledwie kur zapieje,
Już słoneczko wita,
Świat się do niej śmieje.

Słychać w dali dzwonek,
W lesie wrony kraczą,
Na polach śpiewa skowronek
Dla zajętych pracą.

Drogą para koni
Jedzie z obornikiem,
W dali ciągnik, sapie, dzwoni,
Z przypiętym siewnikiem.

Brać pracuje żwawo,
Nikt ich nie pogania,
Wszak do roli mają prawo,
Robią bez szemrania.

Nie będzie ugorów,
Znikną i odłogi,
Bez łazików, obcych wzorów
Będą zboża stogi.

Maszyny nam przyślą
Bracia robotnicy,
Chłop im wyśle mleko, mięso
I mąkę z pszenicy.

Zazielenią pola,
Wyrosną zbóż łany,
Poprawi się ludu dola
W ojczyźnie kochanej.

Pracą i postępem,
Przy rządach wolności
Do społecznej - szybkim tempem -
Dojdziem sprawiedliwości.

Ałupka na Krymie

Brzeg wysoki, droga kręci się jak żmija,
Raz się prostuje, to znowu się zwija,
Obok niej cyprysy kędzierzawe
Zasłaniają sobą zieleń i murawę,
W dali białych willi grupka...
To rozkoszne uzdrowisko Ałupka
Wali cię swym czarem i wielkich wód obszarem...

Niżej lazur błękitnego morza,
A gdy poranna oświeci go zorza,
Mimo woli wzbudza stan zachwytu.
Przestrzeń kolos, bez granic i szczytu,
Której fal głębiny - prują stadami delfiny
Nie bacząc, groźne czy figlarne...
To jest ich żywioł - Morze Czarne.

W dali masyw "Ei Betri", świętym Piotrem zwany,
Dół gęsty, zalesiny, w górze poszarpany,
Jest prawdziwym w Krymie olbrzymem,
Szczyt jego panuje ponad całym Krymem.

Szemrzą wszędzie strumyki,
Przy nich urwisk kształty,
Ciągną się do Liwadii, Oreandy, Jałty,
Porywają cię cuda natury,
Morze, lasy i góry!

(Krym)

Do komuny

Niczem dla mnie wasze huty
I waszej budowli ogrom,
Są to twory obcej buty,
A naszej wolności pogrom.

Pałace waszej kultury
Budowane z chamskim wrzaskiem
Runą jak Bastylii mury,
Jak sobór na Placu Saskim.

Szatańskim jesteście płodem,
Rządzicie kłamstwem i gwałtem,
Nic nie łączy was z narodem,
Boście są zbrodni bękartem.

Lecz kiedy zegar na wieży
Hejnał wolności wybije,
Naród wam wyrok wymierzy
I pies nad wami nie zawyje.

Pęknie tyranii nawała,
Związek Narodów powstanie,
Odrodzi się ludzkość cała
A z nią Polska zmartwychwstanie!!!

Satyra na "sowiecką modłę"

Wolność dla narodów bywa rzeczą względną
- Głoszą dyktatorzy -
Dla kręgowców w ogóle szkodliwą i zbędną.
Przykładem pies na łańcuchu i obroży.

Wodowstręt go omija, bardzo długo żyje,
A świnia bez wolności to nawet utyje,
Zaś na swobodzie i wolności
Chudnie, dziczeje - skóra i kości.

Stąd wniosek. Ostrożnie ze sprawą wolności,
Szczególnie dla człowieka,
Musi być nad nim wzorowa,
Czujność i opieka.

Tym bardziej, że jego organizm podobny do świni,
Obserwować go więc uważnie z bliska i z daleka
Z kim przestaje, co mówi, co czyni...

Wyznaczyć mu jak świni pomieszczenie na głowę,
Dwa metry kwadratowe,
Prawo harówki, dostęp do koryta,
Żarcie jakie takie i kwita!

Idźmy Związku Radzieckiego śladem,
Z jego pomocą, za jego przykładem,
Rozbudujemy Polskę, solidnie i walnie,
W każdym powiecie stwórzmy odwszalnię,
A zanim się komuna na dobre rozwinie,
To wszyscy zamienią się w świnie!