 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Informacje IKP - Gmina Radziemice
charakterystyka przyrodniczo-geograficzna
Gmina Radziemice jest jedną z sześciu gmin powiatu proszowickiego. Graniczy z gminami: Proszowice, Koniusza, Słomniki, Miechów, Racławice i Pałecznica. Gmina Radziemice leży na skraju dwóch mezoregionów geograficznych: Wyżyny Małopolskiej i Płaskowyżu Proszowickiego. Jej teren jest pofalowany. Z północy na południe w kierunku Proszowic przecinają ją dwa cieki wodne: Ścieklec i Kniejówka (Łętkówka). Leży ona w regionie klimatycznym Wyżyny Krakowsko - Miechowskiej. Występuje tu klimat umiarkowanie ciepły. Gmina charakteryzuje się bardzo dobrymi glebami zaliczanymi do klas bonitacyjnych I - III. Są to gleby o bardzo dobrej wartości rolniczej typu rędziny, gleby brunatne, czarnoziemy i mady. Krajobraz typowo rolniczy, w którym dominują pola uprawne. Obszar gminy położony jest poza zasięgiem silnego zanieczyszczenia powietrza i gleb. Gmina Radziemice jest gminą typowo rolniczą, rolnicy specjalizują się przede wszystkim w produkcji warzyw. Produkcja zwierzęca opiera się na hodowli trzody chlewnej. Znaczna większość mieszkańców zamieszkujaca gminę, utrzymuje się z rolnictwa. Warunki środowiska naturalnego oraz położenie w regionie poza zasięgiem wielokoprzemysłowych skażeń środowiska naturalnego, predysponuje gminę do produkcji zdrowej żywności. Przez teren gminy przebiegają drogi powiatowe z drogą główną Kocmyrzów - Racławice, oraz drogi gminne o łącznej długości 52 km, których sieć zapewnia połączenia wewnętrzne w obrębie gminy, oraz połączenia z powiatem i gminami ościennymi. Na terenie gminy Radziemice znajdują się obiekty o charakterze zabytkowym czego przykładem są kościoły w Zielenicach, Radziemicach, Łętkowicach, Wrocimowicach oraz park i zespoły zieleni podworskiej we wsiach Zielenice, Radziemice, Kowary, Błogocice, Wierzbica i Wrocimowice. Przez teren gminy prowadzi "Szlak Kościuszkowski" do Racławic będących miejscem bitwy wojsk Tadeusza Kościuszki z wojskami rosyjskimi.
charakterystyka historycznaUrodzajne gleby a także sąsiedztwo rzek i strumieni sprzyjało rozwojowi osadnictwa na tych terenach już od czasów prehistorycznych. Było to także powodem wczesnego tworzenia się na tym obszarze wielkich własności ziemskich.Pierwszym znanym właścicielem Radziemic był Radzim, żyjący w początku XIII wieku. Od jego imienia pochodzi nazwa Radziemice. Po śmierci Radzima wieś należała do jego spadkobierców - rodziny Radziemskich. W sierpniu 1228 roku książę Kazimierz Opolski nadał Klemensowi - Wojewodzie opolskiemu wieś Radziemice. Kolejnym znanym nam właścicielem był Jan z Budzieszowa, który zakupił te dobra w 1400 roku, ale już 25 lat później przechodzą one w ręce Fenicji - żony Mikołaja z Brzezia. W XV wieku istniał już w Radziemicach drewniany kościół, o czym wspomina w swojej Kronice Jan Długosz. Wieś posiadała wtedy dwie karczmy oraz 12 łanów kmiecych. (Kmiecie byli to wolni chłopi, którzy mieli własne gospodarstwa rolne liczące ok. 1 łana, czyli 3,96 ha). Pod koniec tego stulecia miejscowość przeszła w posiadanie Jana Lasockiego herbu Dołęga. XVI wiek przyniósł kolejne zmiany właścicieli Radziemic. Na początku wieku należały one do Spytka z Tarnowa - Wojewody krakowskiego, a później do rodziny Radomskich. W 1650 roku dzięki staraniom miejscowego plebana ks. Jana Młodakowskiego rozpoczęto budowę murowanego kościoła. Budowa trwała około 12 lat, aż do roku 16620kiedy został on konsekrowany (poświęcony - oddany na użytek wiernych) przez bp. Krakowskiego Mikołaja Obrorowskiego. W 1708 roku wybuchła we wsi zaraza, w wyniku której zmarło 83 ludzi. Wówczas zmarł także Stanisław Morski - dziedzic Radziemic. Po jego śmierci wdowa Helena z Łubna, zgodnie z ostatnią wolą męża odrestaurowała parafialny kościół. Wraz z utratą przez Polskę niepodległości w 1795 roku Radziemice znalazły się w zaborze austriackim. Po 1809 roku tereny te na krótko weszły w skład Księstwa Warszawskiego, ale już w 1815 znalazły się w granicach nowoutworzonego Królestwa Polskiego. Według spisu ludności przeprowadzonego w roku 1827, Radziemice liczyły 195 mieszkańców oraz 20 domów. Po upadku Powstania Styczniowego następuje stopniowa likwidacja odrębności Królestwa Polskiego. Ziemie te nazwane zostały Krajem Nadwiślańskim wchodzącym w skład Rosji. W 1891 roku wybudowano szkołę w Radziemicach. Była ona cztero oddziałowa z wykładowym językiem rosyjskim, aż do roku 1914. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości po I wojnie światowej Radziemice znalazły się w powiecie miechowskim. Ostatnim właścicielem Radziemic była rodzina Kleszczyńskich, którzy w 1905 roku zakupili te dobra. Po zakończeniu I wojny światowej osiedlił się tutaj na stałe dziedzic wsi Edward Kleszczyński. Położył on duże zasługi dla rozwoju Radziemic. Wybudował i zorganizował pierwszą w powiecie miechowskim spółdzielnię mleczarską. Z jego inicjatywy powstała ochotnicza straż pożarna, oraz kółka rolnicze. Wyposażył kościół i podarował tereny pod nowy cmentarz oraz szkołę. Tę dobrą passę rozwoju wsi przerwała II wojna światowa. Po wojnie dobra Kleszczyńskich upaństwowiono, z części nich powstał PGR. opracowała: Katarzyna Łój
fotogaleria
Osobliwości Radziemickiej Doliny
Wieś Radziemice rozłożona jest w dolinie rzeki Ścieklec, w otoczeniu wysokich wzgórz. Zamknięta od zachodu wzgórzem Dodowa o wysokości 312,6 m n.p.m., od północy wzgórzem Podgórze, o wysokości 310,1 m n.p.m., i od strony wschodniej, wzgórzem Kowary - 270 m n.p.m. Rzadko można znaleźć miejscowość, by była tak piękna i szczyciła się tak wspaniałym położeniem i krajobrazem jak Radziemice. Ten maleńki zakątek Polskiej Ziemi, położony jest w dolinie, nad rzeką Ścieklec, której kręte koryto i rozczochrane wierzby upiększają krajobraz Radziemickiej Doliny. Na jednej z takich wierzb rośnie brzoza, mająca już wysokość kilkunastu metrów. Do innych osobliwości radziemickiego krajobrazu jest Góra Wapienna na Kożlicy i Kamieńca opodal zabytkowego budynku po byłej Mleczarni Przyszłość. Góra Wapienna składa się z wapieni kredowych, których miąższ dochodzącej do 340 m. Utwory te, jako góry wapienne w niektórych miejscach odsłaniają się. Wapienie te zawierają mnóstwo skamieniałych żyjątek morskich, przede wszystkim mięczaków, jeżowców, odcisków skorup i przeróżnych muszli. W odległej przeszłości były tu głębiny wód, a w nich życie rozmaitych tworów morskich. Zbigniew Pałetko | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Materiał pochodzi z portalu Internetowy Kurier Proszowski (https://www.24ikp.pl)
Zapraszamy! |
informacje na temat działania Gminy można także, uzyskać na stronie:
