facebook
Wolność, niezłomność, odwaga, optymizm

    Dzisiaj jest niedziela, 26 września 2021 r.   (269 dzień roku) ; imieniny: Cypriana, Justyny, Łucji MD Głuchego    
 |   serwis   |   wydarzenia   |   informacje   |   skarby Ziemi Proszowskiej   |   Redakcja   |   tv.24ikp.pl   |   działy autorskie   | 
 |   ludzie ZP   |   miejsca, obiekty itp.   |   felietony, opracowania   |   kącik twórców   |   miejscowości ZP   |   ulice Proszowic   |   pożółkłe łamy...   |   RP 1944   | 
 |   lista postaci   |   przyjaciele regionu   |   stąd pochodzili   | 
 "zwykli - niezwykli" 
 |   ludzie Rzeczpospolitej Partyzanckiej 1944   |   "katyńczycy"   | 

serwis IKP / Skarby Ziemi Proszowskiej / ludzie ZP / "zwykli - niezwykli" / Wolność, niezłomność, odwaga, optymizm
 pomóżcie!!! ;)  
Jeżeli posiadacie informacje, materiały dotyczące prezentowanych w Serwisie postaci,
macie propozycję innych osób związanych z Ziemią Proszowską,
albo zauważyliście błędy w naszym artykule;
prosimy o kontakt!

skarby@24ikp.pl.

Inne kontakty z nami: TUTAJ!
Redakcja IKP
O G Ł O S Z E N I A


Wolność, niezłomność, odwaga, optymizm
Bolesław Markocki

Bolesław Markocki z rodziną
(zbiory rodzinne)

22-11-2007

     Różnica między ludźmi polega na ilości i rodzaju doświadczeń, które zapoznają ich z najmroczniejszymi oraz najszlachetniejszymi stronami ich charakteru. O tym, czy człowiek zapragnie w życiu krzywdzić czy uszczęśliwiać, niszczyć czy budować, brać czy dawać, decyduje w przeważającym stopniu otoczenie, w którym dorastał. Tak istotna cecha jak niezłomność również nie bierze się z niczego - kiełkuje, a potem wrasta swymi korzeniami i cementuje charakter człowieka. Jednak ponad tym wszystkim stoi cecha, do której dążenie słynny psycholog Antoni Kępiński nazwał największą siłą człowieka. Miał na myśli dążenie do wolności.

     Wolność. Niezłomność. Odwaga. Optymizm. To tylko cztery słowa i aż cztery słowa. Klucz niezbędny do opisania sylwetki Bolesława Markockiego. To dzięki nim podtrzymywał na duchu współwięźniów w czasie wywózki na roboty przymusowe do Niemiec i to one zdecydowały o jego powrocie do wyniszczonej wojną, a potem zasmuconej socjalizmem ojczyzny. Widocznie wiedział, co robi skoro w wieku 39 lat ożenił się z młodszą o 17 lat miłością swojego życia o imieniu Lidia. Od tego momentu z zapałem realizował swoją pasje tworzenia, nieustannego budowania, spacerując od wczesnych godzin rannych po placu ciągle rozbudowanej cegielni. Działał na jej terenie niczym na placu boju jako strateg, obserwator, a przede wszystkim jako przyjacielski i odnoszący się z szacunkiem do swoich pracowników szef.

     Dzięki poczuciu stabilizacji, które dawała mu rodzina, mógł nieustannie rozwijać się zawodowo. Był świadomy tego, że córki, a potem ukochane wnuki, są naturalnym przedłużeniem jego życia. Choć nie skończył studiów (co spowodowane było ciężką sytuacją materialną i burzliwym okresem w dziejach Polski) samodzielnie projektował i wykonywał obliczenia potrzebne do skonstruowania wysokiego na 35m komina w cegielni. Był samoukiem, świetnym obserwatorem przyrody, która była dla niego istotnym źródłem inspiracji.

     Wierzył w postęp cywilizacyjny, moralny i duchowny. Zawsze mierzył najwyżej, a wyzwanie było motorem jego działania. Powtarzał, że odkąd nauczył się liczyć, liczył tylko na siebie. Jednak nigdy nie odmawiał wsparcia słabszym, wręcz wychodził im z pomocą naprzeciw. Miał dystans do siebie i świata. Na krok nie odstępowało go poczucie humoru. Uwielbiał towarzystwo, dlatego zawsze z otwartymi rękami przyjmował każdego, kto zapukał do jego drzwi. Zresztą miało się wrażenie, że dom państwa Markockich nie miał drzwi, bowiem był dosłownie i w przenośni domem otwartym. Atmosferę domowych uroczystości tworzyli przede wszystkim goście, niekończące się salwy śmiechu oraz pieczołowicie przygotowane przez żonę specjały. Tradycja przyjęć imieninowych, zjeżdżanie się do rozświetlonego pozytywną energią domu było dla wszystkich gości sposobem na oderwanie się od czarno - białej rzeczywistości. Śmiem przewrotnie twierdzić, iż był to rodzaj sacrum, choć nie da się ukryć, zakrapianego alkoholem. Najbardziej zaufanymi powiernikami planów i myśli gospodarza domu byli ks. Witold Sobierajski oraz pan Ludwik Cęckiewicz, jak również blisko zaprzyjaźnieni państwo Krystyna i Antoni Cęckiewiczowie, państwo Kwiatkowscy, państwo Srogowie, dr Maciej Biernat i pani Milewska.

     Trzeba przypomnieć, że zwłaszcza na przełomie lat 50. i 60. XX wieku Bolesław Markocki zmagał się z drapieżnymi urzędnikami. Cerberami socjalistycznego "porządku", którzy często nawiedzali go "proponując współpracę". Za tymi słowami kryło się rzecz jasna upaństwowienie Zakładu Ceramiki Budowlanej. Stosowanie licznych forteli, umiejętność psychologicznej oceny i odróżnienia marnego urzędniczyny od krwiożerczego kontrolera sprawiały, że wiedział z kim i na jaki ton rozmowy może sobie pozwolić. Miał odwagę mówić to, co myślał prosto w oczy. Nie znosił cichych wrogów oraz fałszu. Z drugiej strony wierzył w ludzi i wiedział, komu może zaufać.

     Mógł zginąć podczas wojny biorąc udział w obronie Warszawy w 1939 roku, gdy wywieziono go na roboty przymusowe do Niemiec, wielokrotnie ryzykując życiem za honor Polski oraz gdy boso wykradał z kolegą kartki żywnościowe, żeby następnego dnia znów spotkać się w pełnym składzie. Okazało się, że nie chleb, który zdobywał, ale siła ducha była dla współwięźniów tym, czym mogli się pokrzepić. Gdy zapalenie stawów uniemożliwiło mu chodzenie o własnych siłach, koledzy nosili go do fabryki na rękach, by nie utracić tego, który dawał im nadzieję. Słowa Heinricha Hein`a idealnie oddają sens jego walki o przetrwanie: "Człowiek silny kocha życie". Kolejnym potwierdzeniem jego odwagi jest list, który na wieść o śmierci Towarzysza Broni "Bolusia" przysłał mu kolega, pan Mieczysław Prześlica.

     Po powrocie do Polski Bolesław Markocki nigdy nie wstąpił do żadnej z organizacji kombatanckich, bo uważał, że służenie ojczyźnie jest obowiązkiem każdego patrioty i również jego obowiązkiem jest nieczerpanie z tego tytułu żadnych profitów.

     Ilekroć patrzę na portret dziadka, moją uwagę przyciąga fenomen jego spojrzenia, które wybiega gdzieś daleko w przyszłość. Często zastanawiając się, co by mi powiedział, zasiadam w jego fotelu i kontynuuję myśli, które w nim zostawił. "Obyś żył przez wszelkie dni swego życia" życzył człowiekowi Jonatan Swift. On żył, a pamięć o nim wciąż bije w rytm bicia naszych serc.

Karolina Markocka (wnuczka)   



idź do góry powrót


 warto pomyśleć?  
Ciesz się drobiazgami, a wielkie szczęście wejdzie w Twoje życie.
(autor nieznany)
wrzesień  26  niedziela
[11.00]   (Podolany)
Jedziemy dla Kacpra - I. Rowerowy Rajd Strażacki Powiatu Kazimierskiego
[11.00-16.00]   (Gorlice)
WOTgames - rodzinny piknik sportowy woj. małopolskiego
[14.00]   (Działoszyce)
festyn rodzinny "Zdrowa niedziela" w Działoszycach
[...]   (Proszowice)
Żarciowozy - zlot foodtrucków
wrzesień  27  poniedziałek
wrzesień  28  wtorek
[9.00]   (Proszowice)
XIX. sztafetowy bieg ku czci gen. Bolesława Nieczuja-Ostrowskiego
[10.00-14.00]   (Proszowice)
akcja honorowego krwiodawstwa
wrzesień  29  środa
[18.00]   (świat ;))
spotkanie online z Katarzyną Bereniką Miszczuk
DŁUGOTERMINOWE:


PRZYJACIELE  Internetowego Kuriera Proszowskiego
strona redakcyjna
regulamin serwisu
zespół IKP
dziennikarstwo obywatelskie
legitymacje prasowe
wiadomości redakcyjne
logotypy
patronat medialny
archiwum
reklama w IKP
hierarchia
parametry
miejsce prezentacji
ceny
przyjaciele
copyright © 2016-... Internetowy Kurier Proszowski; 2001-2016 Internetowy Kurier Proszowicki
Nr rejestru prasowego 47/01; Sąd Okręgowy w Krakowie 28 maja 2001
Nr rejestru prasowego 253/16; Sąd Okręgowy w Krakowie 22 listopada 2016

KONTAKT Z REDAKCJĄ
KONTAKT Z REDAKCJĄ         KONTAKT Z REDAKCJĄ         KONTAKT Z REDAKCJĄ         KONTAKT Z REDAKCJĄ         KONTAKT Z REDAKCJĄ