Indyk - ptak Ameryk

(fot. nadesłane przez autora)
(fot. nadesłane przez autora)
Dalewice, 26-06-2019

     Są takie ptaki w wiejskich zagrodach, które imitują znajomy "bulgot". Przypomina to odgłos wydobywających się bąbli spod pokrywki, gotującej zupy w garnku. Tu z dodatkiem mięsa. Lecz zanim taką potrawę na obiad przyrządzimy, musimy cofnąć się w czasie. I poznać to jedno ze zwierzątek domowych. Które w niedługim czasie, posłuży nam jako pokarm na rodzinnym stole.

Indyk domowy rasy bronz - z języka łacińskiego Meleagris gallopavo. Został udomowiony w Ameryce Środkowej przez Indian. W XVI wieku, w czasie wypraw i podbojów Corteza, zadziwiły tych kolonizatorów hodowane tam olbrzymie stada. Jako ciekawostkę należy podać ówczesny fakt: że na dworze Montezumy II, zużywano 8000 sztuk na jeden obiad. Do Europy dotarł przed rokiem 1524 i szybko się rozpowszechnił. To dzięki wysokim walorom indyczego mięsa, zyskał uznanie wśród nowych smakoszy.

     Indyk zaliczany jest do dużych ptaków, o długich czerwonych nogach. Skrzydła i ogon ma stosunkowo krótkie. Głowa i górna część szyi są nieopierzone. Z pod gardła zwiesza się długa, mięsista narośl tzw. korale. Ogólna barwa upierzenia jest miedziano-brązowa z miedziano-zielonym odcieniem. Głowa jest sina. Ten gatunek, charakteryzuje się soczystym i smacznym mięsem o barwie jasnoróżowej. Jest zdrowe bo zawiera mało szkodliwego cholesterolu.

     Indyk jest ptakiem naziemnym. Na drzewie chroni się tylko w razie niebezpieczeństwa i na noc. Żeruje na ziemi, grzebiąc w glebie. Biega dosyć szybko i lubi straszyć swoich wrogów, w tym człowieka. Cenią sobie swobodę poruszania na porośniętej, zielonej przestrzeni. Mogą to być naturalne pastwiska, łąki, młode zagajniki, ścierniska, kartofliska czy buraczyska. Nie wymagają kosztownych pomieszczeń, nawet w zimie. Wystarcza im zwykła szopa, byle była dość obszerna i sucha.

     Po wiosennych tokach i zalotach, samica buduje gniazdo w ukrytym miejscu na ziemi i składa do niego 10-15 jaj. Wysiaduje je sama. Pisklęta opuszczają gniazdo, jak tylko obeschną po wykluciu. I już po dwóch tygodniach mają pierwsze próby lotów i nocowania na drzewach. Żerują wówczas na łąkach i polanach.

     Odżywia się przede wszystkim materiałem roślinnym: owoce, nasiona, jagody, ziarno. Ulubione rośliny i zioła: młode listki traw, koniczyny, liście krwawnika, piołunu, cykorii, mniszka lekarskiego, lebiody. A także owadami, żabami, małymi jaszczurkami. Poza okresem lęgowym żyje gromadnie. Samiec osiąga wzrost do 127 cm i wagę do 4,5 kg.

     Za Oceanem Spokojnym, w USA, taki indyk obchodzi swoje doroczne święto. W tym dniu, prezydent ułaskawia jednego (lub dwa) "dwułapowego przyjaciela". Ofiaruje mu wolność i chroni przed smutnym finałem na talerzu. W Polsce ta tradycja nie obowiązuje, mimo coraz serdeczniejszych relacji między naszym a amerykańskim zwierzchnikiem państwa. Cóż co kraj to inny obyczaj.

Marcin Szwaja   

ŹRÓDŁA, BIBLIOGRAFIA:
  1. Aleksander Rajski; Zoologia tom 2; Państwowe Wydawnictwa Naukowe; Warszawa 1984
  2. J.Karpowicz, A.Święcicki; Chów zwierząt gospodarskich; Warszawa 1956

Artykuł pochodzi ze strony: Internetowego Kuriera Proszowskiego
Zapraszamy: http://www.24ikp.pl/serwis/natura/20190626indyk/art.php